Γιάννης Τόλιος: Το Εθνικό Νόμισμα αφετηριακό βήμα εξόδου από την κρίση

0
389
γιάννης τόλιος

Του Γιάννη Τόλιου*

Το θέμα της αποδέσμευσης από ευρωζώνη-ευρώ και της μετάβασης στο Εθνικό Νόμισμα, επανέρχεται όλο και πιο επιτακτικά στο προσκήνιο, ως ιδιόμορφος νέος «γόρδιος δεσμός» που το κόψιμο του αποτελεί προϋπόθεση για άνοιγμα του δρόμου της εξόδου από την κρίση.

Ωστόσο οι κυρίαρχες ελίτ του ευρωσυστήματος, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το ετερόκλιτο μπλοκ των μνημονιακών κομμάτων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, κά), καθώς η οικονομική ελίτ, με τη στήριξη των συστημικών media, προσπαθούν να παραπλανήσουν τον ελληνικό λαό, να εμφανίσουν τη μετάβαση στο Εθνικό Νόμισμα (ΕΘΝΟ) κάτι σαν ….Αρμαγηδδών.! Αποσιωπούν την απώλεια της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας που έχει επιφέρει η συμμετοχή στο ευρώ και τις καταστροφικές επιπτώσεις των Μνημονίων. Κινδυνολογούν ασύστολα διογκώνοντας υπαρκτές και ανύπαρκτες δυσκολίες της μετάβασης, ενώ αναπαράγουν τις θεωρίες της «ψωροκώσταινας», της εθελοδουλείας, του «νέο-ραγιαδισμού», κά.

Ποιοι έχουν συμφέρον από την παραμονή στο ευρώ;

Το πρώτο που χρειάζεται να αποσαφηνιστεί στην προσπάθεια, εκφοβισμού και αποπροσανατολισμού του λαού, είναι να δείξουμε ποιοί έχουν συμφέρον από την παραμονή «πάση θυσία» στην ευρωζώνη. Κατ’ αρχάς έχουν συμφέρον οι κυρίαρχες ελίτ Βρυξελλών-Βερολίνου που θέλουν να απομυζούν οικονομικά αδύνατες χώρες και λαούς και να ενδυναμώνουν την γεωπολιτική τους ισχύ. Τα κούφια λόγια περί ισότιμης συνεργασίας και σύγκλισης οικονομιών, στην πράξη έγιναν απόκλιση οικονομιών, ενώ τα ελλείμματα του Νότου έγιναν πλεονάσματα του Βορρά κά. Επίσης «πάση θυσία» παραμονή στο ευρώ, επιδιώκει η εγχώρια οικονομική και πολιτική ελίτ που μέσω Μνημονίων έχει βρει τον αποτελεσματικό μηχανισμό συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων, εντατικότερης εκμετάλλευσης των εργαζόμενων και ανακατανομής των λαϊκών εισοδημάτων σε όφελος της. Ταυτόχρονα αξιοποιεί την παραμονή στην ευρωζώνη ως «λιμάνι απαντοχής» για διασφάλιση της πολιτικής της κυριαρχίας, μη διστάζοντας να ξεπουλά τα «ασημικά» του ελληνικού δημοσίου (ΔΕΚΟ και δημόσια περιουσία) στους ξένους προστάτες, αλλά συμμετέχοντας και η ίδια στην πολύμορφη λεηλασία τους.

Ποιους ωφελεί η μετάβαση στο ΕΘΝΟ;

Το αντίθετο συμβαίνει με τη μετάβαση στο Εθνικό Νόμισμα (ΕΘΝΟ). Ειδικότερα η ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας, ανοίγει δρόμο για ανάκτηση του ελέγχου όλων των μοχλών οικονομικής πολιτικής (νομισματικής, πιστωτικής, αναπτυξιακής, φορολογικής, εισοδηματικής, κοινωνικής, κλπ) και τελικά της χαμένης εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Στην ουσία ωφελημένοι είναι «εν δυνάμει» η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού (εργαζόμενοι, μισθωτοί, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, επαγγελματίες, αγρότες, μικροεπιχειρήσεις, νεολαία και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα). Λέμε «εν δυνάμει» γιατί δεν αρκεί η επιστροφή στο ΕΘΝΟ αλλά χρειάζεται και αλλαγή πολιτικής. Κατά συνέπεια η μετάβαση από το ευρώ στο ΕΘΝΟ, αποτελεί κρίσιμο ζήτημα και όχι απλή αλλαγή του χρηματικού μέσου στις καθημερινές συναλλαγές. Γιαυτό το ευρώ και η ευρωζώνη, πρέπει να κατανοούνται ως ευρύτερο πλέγμα οικονομικών σχέσεων και πολιτικών εξαρτήσεων, που δεν αφήνουν περιθώρια σε μια εκλεγμένη κυβέρνηση και τελικά στον ελληνικό λαό, να αποφασίζει για το μέλλον του. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει με την ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας, που ανοίγει ελπιδοφόρες προοπτικές.

Η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα και η ισοτιμία του

Σημαντικό στοιχείο της κινδυνολογίας, είναι ότι η μετάβαση στο ΕΘΝΟ συνεπάγεται ραγδαία υποτίμηση, απώλεια αγοραστικής δύναμης, αδυναμία εξασφάλισης αναγκαίων εισαγωγών (τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα κά), καθώς κατάρρευση μισθών και συντάξεων, εξαέρωση καταθέσεων κά. Πρόκειται για προσπάθεια αντιστροφής της κατάστασης. Δηλ. αυτό που συμβαίνει σήμερα, με τη φτωχοποίηση του λαού, το φοροκυνηγητό, κά, με αυτό που υποτίθεται θα επισυμβεί κατά τη μετάβαση στο ΕΘΝΟ. Ωστόσο η ισοτιμία του νομίσματος δεν καθορίζεται αυθαίρετα. Εξαρτάται από τα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας (πχ. ανταγωνιστικότητα, ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών, κά), τις επιλογές της οικονομικής πολιτικής και το μοντέλο της συναλλαγματικής πολιτικής. Με τα σημερινά δεδομένα, με ισορροπία στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών και στο δημοσιονομικό ισοζύγιο (κρατικός προϋπολογισμός), η μετάβαση στο ΕΘΝΟ δεν συνεπάγεται απαραίτητα υποτίμηση (οι συναλλαγματικές εισπράξεις από τις εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών επαρκούν για την κάλυψη πληρωμής των αναγκαίων εισαγωγών). Άρα αποτελεί καθαρή κινδυνολογία ότι δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε τις αναγκαίες εισαγωγές. Τέλος όσον αφορά τη συναλλαγματική ισοτιμία δεν θα καθορίζεται από τις αγορές, αλλά θα είναι ρυθμιζόμενη με την επιβολή ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίων και τη ρύθμιση των επιτοκίων, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με παραμονή στην ευρωζώνη. Όσον αφορά τους μισθούς και τις συντάξεις, σε περίπτωση μελλοντικής αναπροσαρμογής της ισοτιμίας, η αγοραστική τους δύναμη θα προστατευθεί με τιμαριθμική αναπροσαρμογή, ενώ οι καταθέσεις θα είναι διασφαλισμένες με την εθνικοποίηση των τραπεζών. Όλα αυτά δείχνουν ότι οι ισχυρισμοί των «ευρωλάγνων» είναι κυριολεκτικά στον …αέρα.!

Η μετάβαση στο ΕΘΝΟ αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη

Όπως ήδη αναφέραμε, η μετάβαση στο ΕΘΝΟ αποτελεί αφετηριακό βήμα αλλά δεν επαρκεί για έξοδο από την κρίση. Χρειάζεται δέσμη μέτρων που θα εξασφαλίσουν προοδευτική-φιλολαϊκή έξοδο. Αυτό σημαίνει ότι με την αποδέσμευση από την ευρωζώνη, πρέπει να αντιμετωπιστεί ταυτόχρονα το θέμα του δημόσιου χρέους, κάνοντας χρήση του κυριαρχικού δικαιώματος παύσης πληρωμής τοκοχρεολυσίων με στόχο τη διαγραφή του, τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους, στηριζόμενοι στις προβλέψεις του διεθνούς, ευρωπαϊκού και εθνικού δικαίου. Επίσης χρειάζεται εθνικοποίηση τραπεζών και εφαρμογή πολιτικής «Σεισάχθειας» με διαγραφή χρεών λαϊκών νοικοκυριών και μετατροπή της Τράπεζας Ελλάδος σε κρατική Κεντρική Τράπεζα. Επίσης άμεση κατάργηση λιτότητας και ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, εφαρμογή προγράμματος παραγωγικής ανόρθωσης της χώρας με στόχο τη δραστική μείωση της ανεργίας, ανακατανομή εισοδήματος με μείωση φορολογίας λαϊκών εισοδημάτων, επιστροφή στο δημόσιο βιώσιμων ΔΕΚΟ και επέκταση τους σε τομείς στρατηγικής σημασίας, αύξηση κοινωνικών δαπανών κά.

Ισχυρό κίνημα Αντίστασης και Ανατροπής

Είναι φανερό ότι η μετάβαση στο ΕΘΝΟ και η εφαρμογή φιλολαϊκής πολιτικής εξόδου από την κρίση, προϋποθέτει ένα ισχυρό κίνημα Αντίστασης και Ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών που θα γίνει το «όχημα» για την ανάδειξη μιας κυβέρνησης των αριστερών, αντιμνημονιακών, πατριωτικών δυνάμεων, που θα θεμελιώσει σε στέρεο έδαφος την εθνική και λαϊκή κυριαρχία και θα εφαρμόσει πρόγραμμα προοδευτικών αλλαγών για να ανοίξει ελπιδοφόρους ορίζοντες στον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα στη νέα γενιά.

 

(*) Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ οικονομικών, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της Λαϊκής Ενότητας και συγγραφέας του βιβλίου, «Η μετάβαση στο Εθνικό Νόμισμα, αφετηρία εξόδου από την κρίση», εκδόσεις «Ταξιδευτής», 2016.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη «Χριστιανική Δημοκρατία» στις 6/4/2017